Soms verwonder ik me over de manier waarop mensen op m'n blog terecht komen. Ja, schrik maar, ik kan dat zien! De absolute meerderheid klikt op het linkje op m'n facebookprofiel en via blogs waarop ik reageer.
Maar ook via andere sites. Ik merkte daarnet dat mijn blogadres verschijnt bij het laden van één of andere internetpagina ("While waiting you might wanna visit hetmaggeennaamhebben..."). Verder staat er soms een linkje op een forum (en dat is door JOU, nichtje V.! Ilse weet alles:p) en zelfs via youtube (huh?) zijn er hier al mensen terecht gekomen.
Ook een topper zijn de google-zoektermen. Gelukkig zijn deze nog niet erotisch getint, maar da's omdat ik waarschijnlijk nog nooit een woord als 'piemel' getypt heb... Ja, lap.
Mensen die zochten naar de volgende termen kwamen hier terecht...
"hoe krijg ik graffiti van fiets af"
Euh... Ik adviseer white spirit.
"dat vind ik helemaal niet"
Jammer voor jou, maar nu heb je wel een blog gevonden:p
heel klein blauw plekje"
Ik vermoed dat ze toen naar daar gestuurd werden.
" دغدغة "
(Oei. Wie weet staat er hier wel 'piemel'. Iemand?)
"wat betekent het als iemand over je hebt gedroomd dat je"
Geen idee, zoeker. Ik droom zelf over een dode Britney Spears die zweepslagen krijgt van mannen gehuld in een lederen string... (Dit op zich zou al een blogpostje kunnen vormen :D) Zo lang ik die droom niet kan verklaren, verklaar ik die van anderen ook niet.
En aangezien ik grootse plannen heb om dit blog wat interactiever te maken, eindig ik met een vraag. Ik heb eens gelezen dat je dan meer reacties krijgt. En omdat jullie waarschijnlijk toch maar bange kwezels zijn die niet durven reageren, krijgt elke persoon die hier antwoordt één van mijn zelfgebakken koekjes die ik nu in de oven ga schuiven...
Hoe bent u op hetmaggeennaamhebben terechtgekomen?
zaterdag 11 december 2010
donderdag 9 december 2010
Karaktertrekjes
We speelden een spel eergisterenavond! Het ging als volgt: noem de positiefste karaktertrekken op van elke kotgenote én ook enkele negatieve eigenschappen. Gevaarlijk? Misschien, maar we kennen elkaar nu wel al lang en goed genoeg om het niet tot een bitchfight te laten komen.
Toen we bij mijn pluspuntjes kwamen, had ik een herkenbaarheidsgevoel. Ik hoorde onder andere "Je bent creatief, op een grappige manier", "Je bent zo vrolijk" en "Je bent intuïtief; je voelt aan wanneer je me moet troosten en wanneer je me met rust moet laten.". Deze dingen ervaar ik zelf zo, maar anderen ook? Mijn vriendinnen al zeker wel, vind ik leuk!
Ook werd er bij mijn negatieve karaktertrekken meestal niets nieuws verteld. Ik wil en moet namelijk altijd mijn gelijk krijgen, als ik in mijn hoofdje gehaald heb dat ik ook effectief gelijk heb. Ik begin dan alsmaar luider te praten zodat iedereen! Toch! Wel! Mijn! Standpunt! Gehoord! Heeft!
Da's vermoeiend, maar soms ook gewoon grappig. Waag het natuurlijk niet om ermee te lachen op het moment zelf, want dan ga ik nog luider roepen. Ik wil namelijk soms wel eens serieus genomen worden. Mij gewoon laten uitratelen is misschien het beste.
Een tweede minpuntje schreef onze lieve N. Wat ze schreef was weinig zelfvertrouwen op het vlak van jongens. Mja. Ik ben het daarmee eens, maar toch wil ik het wat nuanceren. In het openbaar, uiteraard, ik gooi hier toch al mijn leven te grabbel.
Ten eerste overdrijft ze gewoon. Sorry, N., maar het is zo!:) Zij kan namelijk moeiteloos 10 jongens uit haar mouw schudden die volgens haar geïnteresseerd zijn in mij. En ze verklaart me gek omdat ik niet op hun 'avances' inga. Dan moet ik maar eens proberen om te zeggen dat dat geen avances zijn, en die jongens gewoon vrienden. Wat ook zo is hè! Maar haar uitleg is dan dat ik maar wat meer moeite moet doen, en ze dan wel vanzelf interesse zullen tonen.
Zucht. Ten tweede nuanceer ik dat weinig zelfvertrouwen. Ik ben niet echt onzeker. Als ik dat zeg, vatten mensen het op alsof ik mezelf geweldig en prachtig vind, wat niet zo is. Ik wijd daar nog wel eens een blogje aan, want het klinkt bijna arrogant om zoiets toe te geven.
Maar goed, ik heb echt geen teveel aan zelfvertrouwen, maar ook geen tekort. Op het vlak van mannen is dat ook zo. Ik krijg soms aandacht, maar niet zoveel als N. beweert. En dat is maar goed ook, 10 jongens... Ik behoor dan wel tot het sterke geslacht, maar één man in het gareel houden, is al werk genoeg. (Nee! Er is niemand.)
Maar waarom zei N. dat dan? Natuurlijk zit er wel waarheid in, hoor. Mijn probleem is vooral iets wat bij mezelf ligt. Ik noem het mijn vrouwelijke variant op bindingsangst. Dit laatste kan ik uitleggen in twee sterretjes.
*Het is geen échte bindingsangst, omdat ik niet bang ben om me te tonen aan iemand. Dat was wel al duidelijk. Als je op je blog (vrijwillig!) een categorie 'blunders' aanmaakt, veronderstel ik dat verdere uitleg overbodig is. Ik noem het de vrouwelijke variant omdat ik te veel nadenk. En dat brengt me bij het volgende sterretje.
*Ik denk dus te veel na. Vre-se-lijk. In het begin, vaak al tijdens het flirtationship, vraag ik me af waar dat flirten naartoe zal leiden. Een relatie? Dan krijg ik visioenen van het feit dat ik misschien zijn ouderlijk huis eens zal moeten bezoeken, en ja, dat schrikt mij af. Of dan vraag ik me paniekerig af wat er zal gebeuren als ik niet verliefd word en hij wel.
Moeilijk om te leven met die VVOB. Je kan je niet voorstellen hoezeer ik mensen die kunnen zeggen "We zullen wel zien hoe het loopt!", bewonder. Ik kan dat met de beste wil van de wereld niet. Hierdoor word ik ook niet snel verliefd. En als dat dan al eens gebeurt (best al lang geleden, eigenlijk), is dat vaak op een persoon die geen interesse toont in mij. Of toch niet op die manier.
Daarover had N. het.
Ik ben me ervan bewust dat geen enkele van mijn mannelijke lezers nu nog met mij zal durven daten. (Een vriend zei me na het horen van dit verhaal: "Je bent een mooi meisje. Maar die VVOB van je, is gewoon raar. Da's waarom je single bent."). Toch geloof ik erin dat het goedkomt, ooit. Er is wel iemand op deze wereld die me kan verlossen van mijn VVOB. Dat hoeft niet nu te zijn. Ik ben graag dat rare (maar wel creatieve, enthousiaste en intuïtieve) single meisje...
Die roept als ze serieus genomen wil worden.
Toen we bij mijn pluspuntjes kwamen, had ik een herkenbaarheidsgevoel. Ik hoorde onder andere "Je bent creatief, op een grappige manier", "Je bent zo vrolijk" en "Je bent intuïtief; je voelt aan wanneer je me moet troosten en wanneer je me met rust moet laten.". Deze dingen ervaar ik zelf zo, maar anderen ook? Mijn vriendinnen al zeker wel, vind ik leuk!
Ook werd er bij mijn negatieve karaktertrekken meestal niets nieuws verteld. Ik wil en moet namelijk altijd mijn gelijk krijgen, als ik in mijn hoofdje gehaald heb dat ik ook effectief gelijk heb. Ik begin dan alsmaar luider te praten zodat iedereen! Toch! Wel! Mijn! Standpunt! Gehoord! Heeft!
Da's vermoeiend, maar soms ook gewoon grappig. Waag het natuurlijk niet om ermee te lachen op het moment zelf, want dan ga ik nog luider roepen. Ik wil namelijk soms wel eens serieus genomen worden. Mij gewoon laten uitratelen is misschien het beste.
Een tweede minpuntje schreef onze lieve N. Wat ze schreef was weinig zelfvertrouwen op het vlak van jongens. Mja. Ik ben het daarmee eens, maar toch wil ik het wat nuanceren. In het openbaar, uiteraard, ik gooi hier toch al mijn leven te grabbel.
Ten eerste overdrijft ze gewoon. Sorry, N., maar het is zo!:) Zij kan namelijk moeiteloos 10 jongens uit haar mouw schudden die volgens haar geïnteresseerd zijn in mij. En ze verklaart me gek omdat ik niet op hun 'avances' inga. Dan moet ik maar eens proberen om te zeggen dat dat geen avances zijn, en die jongens gewoon vrienden. Wat ook zo is hè! Maar haar uitleg is dan dat ik maar wat meer moeite moet doen, en ze dan wel vanzelf interesse zullen tonen.
Zucht. Ten tweede nuanceer ik dat weinig zelfvertrouwen. Ik ben niet echt onzeker. Als ik dat zeg, vatten mensen het op alsof ik mezelf geweldig en prachtig vind, wat niet zo is. Ik wijd daar nog wel eens een blogje aan, want het klinkt bijna arrogant om zoiets toe te geven.
Maar goed, ik heb echt geen teveel aan zelfvertrouwen, maar ook geen tekort. Op het vlak van mannen is dat ook zo. Ik krijg soms aandacht, maar niet zoveel als N. beweert. En dat is maar goed ook, 10 jongens... Ik behoor dan wel tot het sterke geslacht, maar één man in het gareel houden, is al werk genoeg. (Nee! Er is niemand.)
Maar waarom zei N. dat dan? Natuurlijk zit er wel waarheid in, hoor. Mijn probleem is vooral iets wat bij mezelf ligt. Ik noem het mijn vrouwelijke variant op bindingsangst. Dit laatste kan ik uitleggen in twee sterretjes.
*Het is geen échte bindingsangst, omdat ik niet bang ben om me te tonen aan iemand. Dat was wel al duidelijk. Als je op je blog (vrijwillig!) een categorie 'blunders' aanmaakt, veronderstel ik dat verdere uitleg overbodig is. Ik noem het de vrouwelijke variant omdat ik te veel nadenk. En dat brengt me bij het volgende sterretje.
*Ik denk dus te veel na. Vre-se-lijk. In het begin, vaak al tijdens het flirtationship, vraag ik me af waar dat flirten naartoe zal leiden. Een relatie? Dan krijg ik visioenen van het feit dat ik misschien zijn ouderlijk huis eens zal moeten bezoeken, en ja, dat schrikt mij af. Of dan vraag ik me paniekerig af wat er zal gebeuren als ik niet verliefd word en hij wel.
Moeilijk om te leven met die VVOB. Je kan je niet voorstellen hoezeer ik mensen die kunnen zeggen "We zullen wel zien hoe het loopt!", bewonder. Ik kan dat met de beste wil van de wereld niet. Hierdoor word ik ook niet snel verliefd. En als dat dan al eens gebeurt (best al lang geleden, eigenlijk), is dat vaak op een persoon die geen interesse toont in mij. Of toch niet op die manier.
Daarover had N. het.
Ik ben me ervan bewust dat geen enkele van mijn mannelijke lezers nu nog met mij zal durven daten. (Een vriend zei me na het horen van dit verhaal: "Je bent een mooi meisje. Maar die VVOB van je, is gewoon raar. Da's waarom je single bent."). Toch geloof ik erin dat het goedkomt, ooit. Er is wel iemand op deze wereld die me kan verlossen van mijn VVOB. Dat hoeft niet nu te zijn. Ik ben graag dat rare (maar wel creatieve, enthousiaste en intuïtieve) single meisje...
Die roept als ze serieus genomen wil worden.
donderdag 2 december 2010
Kleine sneeuwman
Niemand lijkt december een leuke maand te vinden. Ik hoor alleen maar geklaag over dalende temperaturen en gladde wegen. En terwijl iedereen last lijkt te hebben van de winterblues, vind ik de eerste sneeuw best leuk.
Bij sneeuw denk ik aan rollen, springen, draaien, engeltjes maken, ermee gooien, foto's trekken... Kortom, alles waar de gemiddelde bijna-negentienjarige zich te oud voor voelt.
Ik ben soms echt blij dat ik niet de gemiddelde bijna-negentienjarige ben!
Natuurlijk vind ik sneeuw ook koud, maar met een muts, sjaal, handschoenen en vijf truien valt daar wel iets aan te doen. En niet te vergeten, wat elk meisje doet zonder het toe te durven geven: een kousenbroek onder de jeans. 's Winters primeert warm hebben duidelijk op sexyness.
En ook deze week ging ik met kotgenote L. en vriendin J. warm ingeduffeld ons kottuintje in. Na een reeks foto's in het nog dunne laagje sneeuw, besloten we dat het tijd werd om een sneeuwman te maken. We maakten de schattigste, kleinste sneeuwman ter wereld... En noemden hem Bobby.
Bij sneeuw denk ik aan rollen, springen, draaien, engeltjes maken, ermee gooien, foto's trekken... Kortom, alles waar de gemiddelde bijna-negentienjarige zich te oud voor voelt.
Ik ben soms echt blij dat ik niet de gemiddelde bijna-negentienjarige ben!
Natuurlijk vind ik sneeuw ook koud, maar met een muts, sjaal, handschoenen en vijf truien valt daar wel iets aan te doen. En niet te vergeten, wat elk meisje doet zonder het toe te durven geven: een kousenbroek onder de jeans. 's Winters primeert warm hebben duidelijk op sexyness.
En ook deze week ging ik met kotgenote L. en vriendin J. warm ingeduffeld ons kottuintje in. Na een reeks foto's in het nog dunne laagje sneeuw, besloten we dat het tijd werd om een sneeuwman te maken. We maakten de schattigste, kleinste sneeuwman ter wereld... En noemden hem Bobby.
Bobby werd aanbeden, geprezen, al wat je maar wil. Hij kreeg een speciaal plekje in ons hart, we zagen hem als de mannelijke kotgenoot die we nooit hebben gehad.
Groot was dan ook de verwondering van L. toen ze merkte dat Bobby verdwenen was. "Ondergesneeuwd?", vroeg ik. "Nee, je kan zien dat hij weggeschept is."
Dat was het moment waarop alle ellende begon. We waren verontwaardigd, wenend zochten we naar sporen. En die vonden we: voetstappen in de sneeuw, overduidelijk van een man. De voetstappen brachten ons naar de haag met de buren.
Toen dachten we logisch na en wisten we meer over de sneeuwmandief. Wat een lef eigenlijk, niet alleen over de haag springen om de sneeuwman te pikken, maar ook nog eens de schoenen van onze buurman J. stelen om ons op het verkeerde been te zetten!
Even later werd er aangebeld en vonden we een briefje aan onze deur. Geplakte letters uit een tijdschrift, met de boodschap dat we onze sneeuwman terug konden krijgen in ruil voor sterke drank, schoenen, grof geld en speelgoed. Dat we om 24 uur onder de brug moesten staan, en geen politie mochten bellen. Ze waren bloedserieus.
We zijn niet gegaan. Officieel omdat we bezoek hadden, maar eigenlijk durfden we gewoon niet. Het gevolg daarvan is wel dat we Bobby nog steeds niet terug hebben. En we missen hem, oh zo hard.
Daarom zou ik graag een oproep plaatsen, hier op de blog:
OPSPORINGSBERICHT - Sinds de namiddag van 30 november is de sneeuwman Bobby spoorloos. Hij is wit, ongeveer 20 centimeter groot en van onbepaalde leeftijd. Bobby is het laatst gesignaleerd in onze kottuin rond gisterenmiddag. De eerlijke vinder krijgt een vergoeding (speelgoed, schoenen, drank,...). Heeft u deze sneeuwman gezien? Contacteer Ilse, L., C. of L.
Bobby is niet dood. In de eerste plaats voelen we dat aan*, maar bewijzen daarvoor hebben we ook: een foto van Bobby, gestuurd door de nog onbekende ontvoerders...
Bobby in een diepvriezer.
*Hij is niet dood, maar hij heeft wel pijn gehad. Dit weten we doordat we steeds visioenen krijgen van een grote man met zwart haar die een stuk van Bobby's onderlichaam eraf rukt. Geen idee wie die man is, vermoedelijk een zanger.
Ontvoerders, mochten jullie dit lezen, breng onze mannelijke kotgenoot Bobby alsjeblieft terug. Want zonder testosteron voelt ons tuintje (én ons hart!) maar leeg aan.
Ontvoerders, mochten jullie dit lezen, breng onze mannelijke kotgenoot Bobby alsjeblieft terug. Want zonder testosteron voelt ons tuintje (én ons hart!) maar leeg aan.
zaterdag 27 november 2010
Koeienfiets af (vervolg)
Weet je nog die keer met de poll? Vissen of Lieveheersbeestjes? Wel, dit is het geworden!
Ik vind het zelf mooi. Het is blauwe graffiti met oranje vissen in verf (deze vissen zijn ondertussen elk voorzien van een oog en een glimlachje). Het ziet er goed beredeneerd uit, harmonisch zelfs. Maar... Als jullie nu denken dat ik Miss Perfect ben (en dan uiteraard nieuwe lezers van dit blog zijn): hier stopt het niet. Integendeel zelfs, er komt nog een blunderverhaal.
Als mensen mij vragen naar mijn grootste blunder, kan ik daar niet meteen op antwoorden. Daar komt nu verandering in, door de geboorte van een nieuwe categorie: Blunders. Ik bundel ze allemaal samen, voor altijd op het www. En ik begin nu met de allereerste.
De vissenfietsblunder
Zoals de vissen op de fiets, waren ook mijn koeienvlekjes op de vorige laag geschilderd met verf. Dus ging ik voor de tweede keer naar de knutselwinkel en kocht er twee potjes plakkaatverf. Ik nam een penseeltje en ging aan de slag. Ik had het wel een beetje onderschat, die vissen. En toen bedankte ik mentaal mijn vriendin S., omdat zij mijn nieuw, geweldig plan ("Of nee! Ik koop rode verf en ik teken geen goudvissen maar clownvissen!") in de winkel had afgekeurd.
Over plakkaatverf heb ik trouwens ook een leuk weetje: het gaat eraf met water. Met het Belgische klimaat in gedachten, lijkt de vissenfiets opeens een stuk minder leuk. Ik weet dat je het best symbolisch kan zien (vissen in het water), maar al ooit een vis zien uitlopen in het water?
Dat heb ik dus mogen meemaken. Een kleine situatieschets: Ik fietste naar de kapper, waar ik een kwartier eerder verwacht werd. Ik was zo laat omdat onze keuken ineens vol zat met fruitvliegjes, en ik eerst nog EHBF-plannen moest maken. Terwijl ik aan het fietsen was, regende het. Ik merkte dat er een visje ineens wel een hele lange staart kreeg, en voelde de bui al hangen. Toen ik bij de kapper afstapte, waren de vissen geen vissen meer. De verf was niet verdwenen hoor, die hing op mijn broek en schoenen. Oh, en dan was ik ook nog eens mijn fietsslot vergeten.
De eerste die hier in de comments durft te beweren dat Murphy niet bestaat, wens ik de zenuwinzinking die ik toen kreeg toe.
Thuis legde ik het vissenprobleem voor aan mijn opa, want die komt op zulke momenten met de beste oplossingen. En ook voor de fiets had hij er ééntje: vernissen. Ik nam een spuitbusje mee, en zou dat wel even gaan doen... Ware het niet dat de spuitus spuitbus (nvlg) verstopt zat.
Als graffitispuitster (Amateur!) weet ik dat je een spuitbus die verstopt zit, of het nu graffiti of vernis is, gewoon het beste weg kan gooien. Erin prikken helpt een beetje, maar je kan er nooit volledig door prikken. Daardoor kan de spuitbus niet echt spuiten, hoogstens een beetje druppelen.
Toch gaf ik niet op. Ik druppelde verniste de vissen, het zag er goed uit. Ik mocht weer in de regen fietsen, joepie! (Nooit gedacht dat ik daar ooit blij om zou zijn).
Dus fietste ik opnieuw in de regen... En vormden er zich enkele oranje vlekjes op mijn jeans.
Dan besloot ik dat het maar eens gedaan moest zijn. En heb ik besloten de fiets te herverven in graffiti. Nog altijd blauw met vissen, hoor. Gewoon zonder de symboliek.
dinsdag 9 november 2010
'k ben blij dat je in mijn team zit, lezer.
Frequently Asked Questions.
Hoe gaat het met je voet?
Goed, bijna geen last meer van. Ik mag zelfs terug sporten! Bij de vorige scheur had meer last, ik heb toen ongeveer een half jaar lang beide (?) voeten opvallend vaker omgeslagen. Nu heb ik dat niet *klopt hout af*.
Hoe gaat het met je blog?
Ook goed! Ik krijg er de laatste tijd weer redelijk wat reacties op, bijna altijd positief eigenlijk. Niet omdat alles hier van zo'n hoog niveau is (en da's ook niet de bedoeling!), maar mijn redenering gaat als volgt: Als mensen Het mag geen naam hebben maar niets vinden, nemen ze ook de moeite niet om er kritiek op te geven. En komen ze gewoon niet meer terug, vrij logisch. Als ze het wel leuk vinden, geven ze me wel eens een complimentje, op een momentje waarop het eens past. (Bijvoorbeeld om 6u 's ochtends aan een kampvuur). Dan denken ze: Allee, Ilse gaat daar gelukkig mee zijn. Wat ook effectief zo is!
Soms ben ik ook echt verwonderd over wie dat hier allemaal leest (in positieve zin). Ik vraag me wel af of degenen die in het begin laaiend enthousiast waren over mijn schrijfsels, m'n blog nu nog steeds (even regelmatig) lezen. Ik denk zelf van niet, maar ik heb er ondertussen ook weer heel wat nieuwe lezertjes bij.
Heb je veel lezers?
Geen 2000, maar ook geen 5. Met andere woorden: ik ben tevreden over mijn statistieken. Ik kan zien hoeveel mensen er op m'n blog komen, maar niet wie dat precies zijn. Dus no panic, lurkers! Die statistieken waren ook wel opvallend hoog in augustus en opvallend laag in september... Ik denk dat dat een mooi beeld geeft van de leeftijdscategorie van mijn lezers;)
Maar alles kan beter, dus het wil niet zeggen dat jullie dat venstertje hier mogen sluiten hè! Maak maar schaamteloos reclame, ik doe dat zelf weinig. Bijna niet op facebook (er staat een link ergens op mijn profielpagina maar ik geef geen updates wanneer er een nieuw berichtje is), soms IRL. Maar alleen als het in de context past... Niet vaak dus;).
Ga je ooit stoppen met bloggen?
Alles is eindig... Ook Het mag geen naam hebben. De site blijft waarschijnlijk wel altijd toegankelijk, maar er komt een tijd dat er geen nieuwe berichtjes meer zullen verschijnen. Ik heb al een paar niet-concrete plannen in die richting, maar die zullen waarschijnlijk pas voor in 2011 zijn (dus profiteer ervan!:p).
Oei, eindig ik nu te negatief voor diegenen die graag het reilen en zeilen van Ilse lezen? Ik blog nu al iets meer dan een jaar, maar het is niet mijn eerste blog. Die schreef ik toen ik 14 was (en nee, jullie krijgen daar NIET de link van). Ik wil maar zeggen dat als ik stop met bloggen, er veel kans is dat ik ooit terugkom. En als dat niet zo is, kunnen jullie over een paar jaartjes gewoon mijn columns in Flair lezen.
En onder het motto zonder lezers geen weblog, zou ik nu eventjes de focus van mij en mijn berichten naar jullie willen schuiven. Dus, sta eventjes recht en applaudisseer maar voor jezelf, uit naam van Ilse... Want jullie zijn een fantastisch publiek!
Hoe gaat het met je voet?
Goed, bijna geen last meer van. Ik mag zelfs terug sporten! Bij de vorige scheur had meer last, ik heb toen ongeveer een half jaar lang beide (?) voeten opvallend vaker omgeslagen. Nu heb ik dat niet *klopt hout af*.
Hoe gaat het met je blog?
Ook goed! Ik krijg er de laatste tijd weer redelijk wat reacties op, bijna altijd positief eigenlijk. Niet omdat alles hier van zo'n hoog niveau is (en da's ook niet de bedoeling!), maar mijn redenering gaat als volgt: Als mensen Het mag geen naam hebben maar niets vinden, nemen ze ook de moeite niet om er kritiek op te geven. En komen ze gewoon niet meer terug, vrij logisch. Als ze het wel leuk vinden, geven ze me wel eens een complimentje, op een momentje waarop het eens past. (Bijvoorbeeld om 6u 's ochtends aan een kampvuur). Dan denken ze: Allee, Ilse gaat daar gelukkig mee zijn. Wat ook effectief zo is!
Soms ben ik ook echt verwonderd over wie dat hier allemaal leest (in positieve zin). Ik vraag me wel af of degenen die in het begin laaiend enthousiast waren over mijn schrijfsels, m'n blog nu nog steeds (even regelmatig) lezen. Ik denk zelf van niet, maar ik heb er ondertussen ook weer heel wat nieuwe lezertjes bij.
Heb je veel lezers?
Geen 2000, maar ook geen 5. Met andere woorden: ik ben tevreden over mijn statistieken. Ik kan zien hoeveel mensen er op m'n blog komen, maar niet wie dat precies zijn. Dus no panic, lurkers! Die statistieken waren ook wel opvallend hoog in augustus en opvallend laag in september... Ik denk dat dat een mooi beeld geeft van de leeftijdscategorie van mijn lezers;)
Maar alles kan beter, dus het wil niet zeggen dat jullie dat venstertje hier mogen sluiten hè! Maak maar schaamteloos reclame, ik doe dat zelf weinig. Bijna niet op facebook (er staat een link ergens op mijn profielpagina maar ik geef geen updates wanneer er een nieuw berichtje is), soms IRL. Maar alleen als het in de context past... Niet vaak dus;).
Ga je ooit stoppen met bloggen?
Alles is eindig... Ook Het mag geen naam hebben. De site blijft waarschijnlijk wel altijd toegankelijk, maar er komt een tijd dat er geen nieuwe berichtjes meer zullen verschijnen. Ik heb al een paar niet-concrete plannen in die richting, maar die zullen waarschijnlijk pas voor in 2011 zijn (dus profiteer ervan!:p).
Oei, eindig ik nu te negatief voor diegenen die graag het reilen en zeilen van Ilse lezen? Ik blog nu al iets meer dan een jaar, maar het is niet mijn eerste blog. Die schreef ik toen ik 14 was (en nee, jullie krijgen daar NIET de link van). Ik wil maar zeggen dat als ik stop met bloggen, er veel kans is dat ik ooit terugkom. En als dat niet zo is, kunnen jullie over een paar jaartjes gewoon mijn columns in Flair lezen.
En onder het motto zonder lezers geen weblog, zou ik nu eventjes de focus van mij en mijn berichten naar jullie willen schuiven. Dus, sta eventjes recht en applaudisseer maar voor jezelf, uit naam van Ilse... Want jullie zijn een fantastisch publiek!
vrijdag 5 november 2010
Kotgenoten
Ik heb de stomste kotgenoten die er zijn. Echt waar. En waarom dat zo is? Dat zal ik jullie eens vertellen!
In december word ik negentien. Negentien, dat betekent dat ik dan nog maar één jaar de tijd heb om alles wat ik gedaan wil hebben voor mijn twintigste, te doen. Negentien, dat betekent dat ik stilaan moet zeggen dat ik een vrouw ben, ookal ben ik liever nog even een meisje. Negentien. Ik weet dat de midlifecrisissen naar me lonken en alles vanaf dan alleen maar bergaf zal gaan... Zucht.
De meesten mensen vinden dit niet erg, daar heb ik een zeer logische verklaring voor. Zij hebben zich het jaar ervoor, op hun achttiende verjaardag, kapot gefeest. Zo kapot dat ze ernaar uitkijken om zich stilaan eens volwassen te mogen gedragen. En wat heb ik gedaan op mijn achttiende verjaardag? Daar moet ik zelfs over nàdenken. Ik had mijn allereerste blokperiode, ik moest dus studeren. Zieligheid ten top, ookal was het mijn lievelingsvak. Ik schreef ook een blog en hield een sneeuwballengevecht met onze buren. Maar een decadent verjaardagsfeest kon ik niet geven.
Dan verwacht je toch wel dat, als je iets gaat drinken met je vriendinnen/kotgenoten, ze je bedelven onder cadeautjes? Niet dus. Het werden beloften als "En je cadeautjes krijg je nog!", gevolgd door 3 kusjes. Kusjes, da's goed voor één keer, maar in the end zijn het toch de materiële zaken die ertoe doen, hoor. Aan hun beloften heb ik ze later natuurlijk nog herinnerd, zo ben ik dan weer wel. Toch kreeg ik die cadeautjes niet.
Dus als je op donderdag 4 november je kot binnentreedt, verwacht je niet dat er een verrassing op je staat te wachten. Ook niet omdat ze elk al minstens 5 keer gevraagd hadden wanneer ik op kot zou zijn. Ik dacht: ze kijken uit naar mijn komst! Toen ze stuurden dat ik écht geen broodje mocht kopen, dacht ik: ze zullen eten over hebben. Toen er vrienden binnenkwamen op kot, dacht ik gewoon: leuk! En op de Gelukkige verjaardag! van één van de vrienden, zei ik dat ik helemaal niet jarig was.
Pas wanneer er een blinddoek rond m'n hoofd gedraaid werd, begon het eurootje te vallen. 30 seconden later kreeg ik twee zelfgemaakte taarten onder mijn neus geduwd: Ilse 18 en Ilse 19. "We vieren dat nu al, anders is het weer bijna blok, en komt dat er toch niet van." En er was nog meer, als in: wijn, pasta met scampi's à la L. (JAAAA!) én cadeautjes!
Bijna alle cadeautjes, ik krijg nog iets van D. Maar dat vind ik helemaal niet erg, ik heb namelijk besloten dat het mijn 18e en 19e verjaardag is vanaf nu tot 23 december. Feest!
Ik heb de leukste kotgenoten die er zijn.
In december word ik negentien. Negentien, dat betekent dat ik dan nog maar één jaar de tijd heb om alles wat ik gedaan wil hebben voor mijn twintigste, te doen. Negentien, dat betekent dat ik stilaan moet zeggen dat ik een vrouw ben, ookal ben ik liever nog even een meisje. Negentien. Ik weet dat de midlifecrisissen naar me lonken en alles vanaf dan alleen maar bergaf zal gaan... Zucht.
De meesten mensen vinden dit niet erg, daar heb ik een zeer logische verklaring voor. Zij hebben zich het jaar ervoor, op hun achttiende verjaardag, kapot gefeest. Zo kapot dat ze ernaar uitkijken om zich stilaan eens volwassen te mogen gedragen. En wat heb ik gedaan op mijn achttiende verjaardag? Daar moet ik zelfs over nàdenken. Ik had mijn allereerste blokperiode, ik moest dus studeren. Zieligheid ten top, ookal was het mijn lievelingsvak. Ik schreef ook een blog en hield een sneeuwballengevecht met onze buren. Maar een decadent verjaardagsfeest kon ik niet geven.
Dan verwacht je toch wel dat, als je iets gaat drinken met je vriendinnen/kotgenoten, ze je bedelven onder cadeautjes? Niet dus. Het werden beloften als "En je cadeautjes krijg je nog!", gevolgd door 3 kusjes. Kusjes, da's goed voor één keer, maar in the end zijn het toch de materiële zaken die ertoe doen, hoor. Aan hun beloften heb ik ze later natuurlijk nog herinnerd, zo ben ik dan weer wel. Toch kreeg ik die cadeautjes niet.
Dus als je op donderdag 4 november je kot binnentreedt, verwacht je niet dat er een verrassing op je staat te wachten. Ook niet omdat ze elk al minstens 5 keer gevraagd hadden wanneer ik op kot zou zijn. Ik dacht: ze kijken uit naar mijn komst! Toen ze stuurden dat ik écht geen broodje mocht kopen, dacht ik: ze zullen eten over hebben. Toen er vrienden binnenkwamen op kot, dacht ik gewoon: leuk! En op de Gelukkige verjaardag! van één van de vrienden, zei ik dat ik helemaal niet jarig was.
Pas wanneer er een blinddoek rond m'n hoofd gedraaid werd, begon het eurootje te vallen. 30 seconden later kreeg ik twee zelfgemaakte taarten onder mijn neus geduwd: Ilse 18 en Ilse 19. "We vieren dat nu al, anders is het weer bijna blok, en komt dat er toch niet van." En er was nog meer, als in: wijn, pasta met scampi's à la L. (JAAAA!) én cadeautjes!
Bijna alle cadeautjes, ik krijg nog iets van D. Maar dat vind ik helemaal niet erg, ik heb namelijk besloten dat het mijn 18e en 19e verjaardag is vanaf nu tot 23 december. Feest!
Ik heb de leukste kotgenoten die er zijn.
dinsdag 2 november 2010
Kerstcadeau ! (2)
Eerst een beetje uitleg voor de onwetenden; ik koop een cadeautje voor een blogger die ik vanaf nu mijn Slachtoffer noem. Mijn Slachtoffer weet dat hij/zij een cadeautje zal krijgen, maar hij/zij weet niet dat dat cadeautje van mij zal komen. Verder krijg ik zelf ook een cadeautje, van mijn Secret Santa. Voor mijn Secret Santa ben ik dus het slachtoffer, eigenlijk:p.
Als je het niet snapt, ga dan nog maar eens langs bij Tess. Je kan nog last-minute inschrijven als je een blog hebt.
Dus, ik kreeg vandaag een mailtje van Tess en nu weet ik wie mijn slachtoffer is! En ik ben er blij mee, hoor. Nu kan ik echt beginnen nadenken over welk cadeautje ik aan hem/haar zal geven.
Ik vraag me af of mijn Secret Santa het ziet zitten om iets te kopen voor mij. En iets kan doen met mijn wishlist. Daarin had ik een paar dingen getypt waarvan ik houd/niet houd, maar of mijn Secret Santa er veel aan heeft, weet ik niet. (Er stond oa. in dat ik geen kakkerlakken wil krijgen;).)
Good luck, Secret Santa!
Abonneren op:
Posts (Atom)
